Slide background

Slide background

Terapia Zajęciowa

Terapia Zajęciowa 

Terapia zajęciowa jest istotnym elementem rehabilitacji pacjenta. Związana jest ze wszystkimi środkami i etapami rehabilitacji z wyszczególnieniem rehabilitacji ruchowej i neuropsychologicznej. Rehabilitacja to proces, który pomaga osobą cierpiącym na skutek choroby lub urazu powrócić do poprzedniej „jakości” życia, a jeżeli nie jest to możliwe, zmniejsza konsekwencję funkcjonalne w obszarze aktywności lub uczestnictwa, określa ułatwiające czynniki środowiskowe, a w przypadku poważnie niepełnosprawnych osób pomaga wspierać ich godne życie.

To właśnie zadaniem terapii zajęciowej jest przywrócenie choremu, w miarę możliwości, samodzielnego wykonywania czynności dnia codziennego. W terapii z pacjentem po udarze mózgu stosujemy techniki ergoterapii, które zawierają elementy różnych terapii w tym arteterapii, terapii manualnej, rehabilitacji funkcjonalnej czy muzykoterapii. Zwykle bywa, iż póki jesteśmy zdrowi nie zwracamy uwagi na z pozoru prozaiczne czynności dnia codziennego, które robimy wręcz automatycznie. W momencie gdy zachorujemy wszystkie te, z pozoru błahe sprawy urastają do najwyższej rangi zarówno dla samego chorego jak i dla jego rodziny, ponieważ z osoby samodzielnie funkcjonującej nagle jesteśmy zależni od pomocy osób drugich.

 

Kompleksowy plan terapii zajęciowej dzieli się na krótko- i długoterminowe cele oraz krótko- i długoterminowe plany terapii zajęciowej.

 

Długoterminowy cel terapii zajęciowej powinien zostać określony jak najszybciej po diagnozie funkcjonalnej. Są to główne wyniki terapii, które terapeuta i pacjent chcą osiągnąć po długoterminowych działaniach terapii zajęciowej. Następnie ustalany jest krótkoterminowy cel terapii zajęciowej. Są to odrębne, indywidualne cele prowadzące do osiągnięcia celów długoterminowych.
Czas potrzebny do osiągnięcia krótkoterminowych celów terapii zajęciowej sięga czterech tygodni. W niektórych przypadkach (zwłaszcza u pacjentów znacznie niepełnosprawnych, dla których przewiduje się długoterminową terapię zajęciową), osiągnięcie celu krótkoterminowego może zostać wydłużone do sześciu tygodni. Terapeuta zajęciowy powinien zawsze określić przewidywany czas oczekiwania na osiągnięcie danego celu.
Stąd też cele terapii zajęciowej, które dobieramy są realistyczne, konkretne i osiągalne, a kryteria czasowe i pomiarowe określone w sposób bardzo specyficzny i dokładny.

 

Podczas terapii zajęciowej przeprowadzanej w Ośrodku pacjenci na nowo uczą się:

  • jak przygotować i spożyć posiłek
  • jak wykonać toaletę i higienę osobistą
  • jak się ubrać i rozebrać.
  • funkcjonalnej komunikacji

Terapię zajęciową należy rozpocząć od oceny stopnia samodzielności pacjenta wg. skali Barthel (BI) w zakresie wykonywania codziennych czynności, takich jak: pielęgnacja ciała i higiena osobista, ubieranie się i zdejmowanie odzieży, przyjmowanie posiłków, zdolność do przemieszczania się, orientacja przestrzenna, zdolność do nawiązywania kontaktów i porozumiewania się.
Na początku terapeuta zajęciowy jest osobą, która ma za zadanie ułatwić bądź umożliwić pacjentowi wykonanie podstawowych czynności dnia codziennego, jego ruchy będą miały charakter czynny – wspomagany, w miarę doskonalenia funkcji motorycznych stają się dowolnymi ruchami czynnymi. Podczas nauki czynności dnia codziennego nie należy doprowadzać do frustracji pacjenta będącej wynikiem niepowodzeń odniesionych na początku terapii. Podczas pracy należy mobilizować chorego do wykonywania zadań zaczynając terapie zawsze od tego co pacjent potrafi już wykonać. Terapeuta podczas swoich zajęć z pacjentem powinien podejmować próby rozwiązywania różnorodnych problemów związanych z codziennym funkcjonowaniem.


W celu uzyskania większej ilości informacji prosimy o kontakt z Ośrodkiem Rehabilitacji Neurologicznej:

tel.: (74) 811 04 11 lub 502 26 66 55, bądź napisz do nas na: kontakt (@) assumedica.pl